Afbeelding: The Amity Affliction [Officiële persfoto]
Sommige bands maken nummers die niet alleen in je hoofd blijven steken – ze kruipen echt onder je huid. The Amity Affliction is er daar absoluut één van. Al meer dan twee decennia combineert de Australische band melodieuze post-hardcore met hardnekkige metalcore en teksten over verlies, depressie, verslaving en persoonlijke strijd. Soms zijn er meeslepende refreinen om mee te zingen; andere keren zijn er breakdowns die hard aankomen. In 2026 opent The Amity Affliction een nieuw hoofdstuk met hun nieuwe album House Of Cards, waarmee ze bewijzen dat ze zelfs na tal van veranderingen nog genoeg te zeggen hebben.
Afbeelding: The Amity Affliction Live [Bryan Reinsch, @iknowimlatesorry]
Wie is The Amity Affliction?
The Amity Affliction werd in 2003 opgericht in Gympie, in de Australische staat Queensland. Wat begon als een band uit de lokale hardcore scene, groeide in de loop der jaren uit tot een grote naam in de internationale metalcorescene. Met hun mix van agressieve shouts, melodieuze clean vocals en emotioneel geladen teksten raakte de band al snel de juiste snaar.
Na hun debuutalbum Severed Ties (2008) en de opvolger Youngbloods (2010) zetten ze nog een grote stap voorwaarts met Chasing Ghosts (2012). Tegen de tijd dat Let The Ocean Take Me (2014) uitkwam, was The Amity Affliction een internationaal erkende naam geworden – een naam waar je in de moderne metalcore niet meer omheen kon. Nummers als “Pittsburgh,” “Don't Lean On Me” en “Death's Hand” behoren tot op de dag van vandaag tot de bekendste tracks van de band.
In de jaren die volgden, zetten de Australiërs hun succesreeks voort met This Could Be Heartbreak (2016), Misery (2018), Everyone Loves You... Once You Leave Them (2020) en Not Without My Ghosts (2023). Hun sound bleef zich ontwikkelen, maar ze verloren nooit de emotionele directheid die The Amity Affliction vanaf het allereerste begin heeft gekenmerkt.
Tussen melancholie en mayhem
Het geheim achter het succes van The Amity Affliction is eenvoudig uit te leggen, maar behoorlijk lastig na te maken. Aan de ene kant heb je de diepe, agressieve shouts van frontman Joel Birch; aan de andere kant grote melodieën en catchy clean vocals. Voeg daar krachtige gitaren, elektronische elementen en breakdowns aan toe die het publiek zelfs tijdens de zwaarste momenten in beweging krijgen. Ook de teksten voelen zelden als inwisselbare genreclichés. Joel Birch put uit persoonlijke ervaringen en moeilijke periodes in zijn leven.
Als je de discografie van de band wilt ontdekken, zorg er dan voor dat je naast de hierboven genoemde klassiekers ook “All Fucked Up,” “I Bring The Weather With Me,” “Drag the Lake” en “Show Me Your God” aan je playlist toevoegt. Deze tracks geven een heel goed beeld van hoe veelzijdig The Amity Affliction is, bewegend tussen post-hardcore, metalcore en melodieuze alternatieve sounds.
Een nieuw hoofdstuk: House Of Cards
Op 24 april 2026 bracht The Amity Affliction hun negende studioalbum uit, House Of Cards. De plaat markeert op meerdere manieren een keerpunt in de geschiedenis van de band: het is hun eerste volledige album met Jonathan “Jonny” Reeves, die de bas en clean vocals overnam na het vertrek van oprichter Ahren Stringer.
Het vertrek van Stringer in februari 2025 betekende een grote verandering voor de band. Vele jaren lang hadden zijn melodieuze vocals een cruciale rol gespeeld in het bepalen van de sound van de Australiërs. Met de komst van Reeves moest The Amity Affliction niet alleen een nieuwe lineup vinden, maar ook een nieuwe dynamiek ontwikkelen. Op House Of Cards voelt de wisselwerking tussen Reeves en Joel Birch echter verrassend natuurlijk aan. De vertrouwde combinatie van zware passages en grote melodieën blijft intact, terwijl Reeves een nieuwe vocale kleur toevoegt.
Ook wat betreft de tekstuele thema's is het album nauw verbonden met persoonlijke ervaringen. Verlies, verdriet, familieconflicten en het verwerken van het verleden lopen als een rode draad door de nummers. Tegelijkertijd schemert er op verschillende punten van de plaat een voorzichtig sprankje hoop door. De singles “House Of Cards,” “Bleed” en “Heaven Sent” geven al een goed idee van de richting. Met “Kickboxer” en “Eternal War” staan er ook tracks op die de zwaardere kant van de band centraal stellen.
Het album is geproduceerd door gitarist Dan Brown. Dit betekende dat de band een groot deel van de creatieve controle in eigen hand nam – een stap die Joel Birch in interviews als bevrijdend omschreef. Het resultaat is dat House Of Cards niet klinkt als een poging om het verleden zo nauwkeurig mogelijk te herscheppen. In plaats daarvan klinkt het als een band die vrede sluit met zijn eigen geschiedenis en tegelijkertijd vooruitkijkt.
Een nieuwe lineup, nieuwe uitdagingen
De veranderingen binnen The Amity Affliction eindigden niet met het vertrek van Ahren Stringer. In juni 2026 kondigde ook drummer Joe Longobardi aan dat hij de band na acht jaar ging verlaten. Hij speelde onder meer mee op Misery, Everyone Loves You... Once You Leave Them, Not Without My Ghosts en House Of Cards.
Op dit moment vormen Joel Birch, gitarist Dan Brown en Jonathan Reeves de kern van de band. Het is nog niet officieel bekendgemaakt wie er permanent achter het drumstel zal plaatsnemen. Voor een groep wiens sound en identiteit al zo lang zijn gevormd door specifieke stemmen en persoonlijkheden, is dit opnieuw een uitdaging.
Toch is er geen enkele reden om The Amity Affliction af te schrijven. House Of Cards laat zien dat de band zelfs met een gewijzigde lineup hun kenmerkende sound kan behouden terwijl ze nieuwe richtingen verkennen.
Afbeelding: The Amity Affliction Live [Bryan Reinsch, @iknowimlatesorry]
Wil je meer van dit soort artikelen lezen? Voeg ons toe aan je voorkeursbronnen op Google!
